Jan Mankes Hij heeft de dieren en de stille dingen Met sterke aandachtigheid tot zich genomen En lichtend zijn zij weer aan ’t licht gekomen, Wijl zij het lichten van zijn ziel doorgingen. Hij liet zijn teerheid als verhelderingen In oogen stralen, om een mond verdroomen. En koel en klaar Lees verder
De held De maan schijnt over levenden en dooden. De overwinnaars plunderen de lijken. De held trapt op de keel van de gewonden. Zijn sterke hand omklemt het breede kromzwaard. Zijn zwaard is heilig, want het heeft gedronken Van mannenglans en kracht en dapper bloed. Lafhartig kreunt de neergeslagen keizer. Lees verder
Jong-katholieken We houden van barmeid en zeekapitein En van een gulle hartige slok, Een krachtige vloek en losse gein Met een stem als een schorre klok. De heiligen en Maria zijn Niet bij ons in het publiek. Ze mogen thuis trooten in ziekte en pijn Want wij zijn intens katholiek. Lees verder
Gezonken Men vindt het logboek en men volgt het spoor. Maar waardeloos werd wat is opgeteekend, Want hoe men lengte en breedte overrekent, Het klopt nauwkeurig, maar ’t schip ging teloor. Men leest: hier hielden wij een lange rust. En ’t werd zoo; in een ringvormige krater, Rechtop, diep in Lees verder
De ziekenzuster Zij heeft de nachtwaak bij het bed Der vreemdelinge, die gaat sterven. En zij aanvaardt de plicht tot erven Van angst en pijn en dood; ’t gebed, Dat zij eerst prevelt, en dan plechtig als miserere en credo zingt, Wordt zoo grootmachtig, dat ’t aemechtig Hoofd rustig op Lees verder
Feestdisch De feestdisch is gedekt in ’t lommer. Wanneer het windje even waait, Komen er zonnevlammen gelaaid In het kristal, zooals de kommer Tot vuur kan worden in een dof moe hoofd. De borden, de servetten en de schalen, Het witte zilver en ’t felblank der stalen Messen is wachtende Lees verder
De vreemdeling Een vreemdeling is in ons huis gekomen. Wij hebben onze wanden zóó geschoven, Dat hij een kamer heeft voor slaap en maal. Nieuwsgierig drukte ik in den wand een gaatje. Zijn bleek gelaat woelde in de zijden kussens. Zijn haarvlecht kronkelde gelijk een slang. Mijn moeder keek, en Lees verder
DE SLANG Ze is opgetogen door de buurt gegaan En heeft het laatst sensatienieuws besproken Met naaisters en die in de winkels staan. Het kwaad gesierd en ’t goede afgebroken. De rijke zieke heeft zij zeer gevleid: ‘Wat is er veel van Gods genade noodig, Om ’t leed te dragen, Lees verder
DE MARTELAAR Toen heeft zijn hart, lang door zijn angst belet, Een wraakschreeuw naar den hemel uitgestooten En in Gods ooren donderden de schoten Die deze ziel losbrandde tot ontzet. En God kwam neder; en dit grijs benet Gelaat werd van Zijn heerlijkheid omvloten En onaantastbaar; en zijn vuist’ ontsloten Lees verder
DE ZEEVAARDER ’t Is wreed, dat wij voor hen die achterbleven Als dood zijn, maar soms droomen zij van ons: Zoo licht als zaadpluis tot hen neer te zweven En hen beroerend als een kiekendons, Zoo zacht … en zoo verschrikkend, dat zij schreeuwen En dagenlang bedroefd zijn en ontzet, Lees verder