Willem de Mérode

Willem de Mérode, schrijver & dichter

Willem de Mérode (1887-1939) was de dichtersnaam van Willem Eduard Keuning, naar de balletdanseres Cléo de Mérode. De literaire handboeken noemen hem de belangrijkste Nederlandse protestants-christelijke dichter uit de tijd tussen de beide wereldoorlogen. Hij schreef meer dan 2.300 gedichten. Minder dan de helft daarvan werd tijdens zijn leven gebundeld in 24 bundels.

Er verschenen bundels tijdens zijn leven vanaf Gestalten en stemmingen in 1915 tot en met Spiegelbeelden, dat in 1979 verscheen; ver na zijn dood. De Mérode's dichterschap bewoog zich tussen hemelse en aardse liefde. Hij was de dichter van het christelijk geloof, van de omgang met God.

Waardering

De Mérode bewoog zich niet in literaire kringen. Wel wordt hij de leider van de Jong-Protestantse dichters genoemd (waar onder andere K. Heeroma, Jan H. de Groot en W.A.P. Smit toe behoorden). Hij gaf echter niet bewust leiding. Wel maakte zijn werk grote indruk. De waardering vanuit de algemene literatuur kwam pas op gang na 1930, toen critici als Vestdijk, Ter Braak en Hoornink met bewondering over hem gingen schrijven.

Simon Vestdijk schreef:

"De Mérode is behalve als maker van goede gedichten ook als figuur boeiend! Omdat hij zijn zekerheden aan het dynamisme des levens heeft prijsgegeven en het dogma, zonder het te kennen, aan een psychologisch relativisme. Typerend voor de latere De Mérode is dat de inspiratie niet meer van boven komt doch van beneden: uit de eigen diepte."